Warszawski subiektyw

Kościół św. Kazimierza na Rynku Nowego miasta

2011-11-15T17:04:00.001+01:00

Nikon FG20, zdjecie analogowe, Kodak, skan negatywu

Listopad 2011

Warszawa odchodząca

2011-10-24T16:13:00.000+02:00

Stary odbój w kształcie krasnala

O mojej nieodwzajemnionej miłości do odbojów w bramach już pisałam. Oczywiście najpiękniejsze są krasnale, rozparte wygodnie, z wielkimi pancernymi brzuchami, którymi chroniły zadbane ongiś ściany bram. Dziś wyglądają jak objedzone grubasy, tym bardziej że mało kto pamięta, po co je tam posadzono.

Paradoksem jest, że dziś odboje spotyka się właściwie tylko w najstarszych i najbardziej zaniedbamych bramach. Chwała tym wspólnotom, które remontując domy zachowują te piękne detale. Znacie takie miejsca w swoich miastach? Czy remont musi oznaczać zatarcie śladów przeszłości?

Technorati : architecture, city

Był sobie sklep...

2011-10-23T23:32:00.000+02:00

U Fary, gdzie pan Jezus stary….

2011-10-05T12:12:00.001+02:00

"Wróćmy teraz do zamku królewskiego: stąd ku rynkowi Starego Miasta wiodą dwie ulice: pierwsza Świętojańska, na początku której stoi starożytny kościół świętego Jana, zwany pospolicie Farą.

Ulubiona to świątynia do modlitwy, dla dawnych mieszczan Warszawy: tu po lewej ręce od głównego wnijścia, w kaplicy, jest z drzewa wyrzeźbiona postać na krzyżu rozpiętego Zbawiciela, słynąca od dawna licznymi cudami; dlatego warszawianie, na wspomnienie tej katedry, zwykli mawiać: Gdzie Pan Jezus stary..." (opis z roku 1875)

To powiedzenie pamiętam z dzieciństwa, słyszałam je w ustach opiekunki, starej warszawianki, która miasto znała dobrze, bo spędziła w nim młodość i wojnę.

komórczaki

2011-09-26T17:03:00.000+02:00

Toaleta wieżowcowa

2011-09-15T22:22:00.001+02:00

Szklana pułapka

2011-09-02T13:40:00.000+02:00

Rondo ONZ

(foto-komórka)

Co to jest? Symbol falliczny?

Nie lubię wieżowców. Nie lubię połączenia szkła i metalu. Ale mój syn lubi, więc pewnie jestem starykowska. Coraz częściej pstrykam “foto-komórki”.

Jana Pawła (nieopodal Ronda ONZ)

(foto-komórka)

Żelazna 43 – ostatnie odboje na Woli

2011-06-28T09:48:00.001+02:00

1. Odbój lewy na Żelaznej 43

Wola rozkwita nowymi (niekoniecznie pięknymi) wieżowcami, ulice i domy są remontowane. W trakcie tych remontów nagminnie znikają stare, zabytkowe odboje.

Odboje to metalowe, żeliwne “figury” w kształcie krasnali, zdobionych kwietnym ornamentem sztab czy kopuł, takich jak na tych zdjęciach. Dawniej, gdy po Warszawie jeździły wozy konne, którymi dowożono do domów węgiel, odboje pełniły ważną rolę, chroniąc ściany przez odrapaniem i zniszczeniem.

Dziś straciły tę funkcję, bo nikt nie ryzykuje zadrapania ściany swoim pięknym, wypieszczonym samochodem.

Czytaj więcej »

Netsuke: Bóg Długowieczności

2011-06-11T09:12:00.000+02:00

Wystawa w Muzeum Narodowym

Netsuke to malutkie figurki, z kości słoniowej, drewna, bursztynu, żelaza, przedstawiające postaci zwierząt i ludzi. Służyły (służą?) do mocowania woreczka z pieniędzmi do pasa kimona.

1. Netsuke Bóg Długowieczności – kość słoniowa

Sztuka Japonii i Chin zawsze mnie zachwycała, może dlatego, że mimo swej jubilerskiej drobiazgowości w odwzorowywaniu szczegółów zawsze zostawia jakieś niedopowiedzenia, jakieś miejsce dla wyobraźni.

Czytaj więcej »

Warszawskie autka

2011-06-08T09:39:00.000+02:00

Warszawskie samochody to szczególny temat. Od dawna mnie to rajcuje, bo po tatusiu odziedziczyłam miłość do motoryzacji przedwojennej. Z powojennych dokonań tej dziedziny szybszy przepływ krwi budzi we mnie tylko Jaguar (ale nie ostatnie modele, bo za bardzo przypominają sylwetką Skodę).

Czytaj więcej »

Sztuka z Estonii – fotografie przedwojenne na wystawie

2011-06-07T09:23:00.001+02:00

Wystawa rozczarowuje,choć można znaleźć też kilka rarytasków. Najlepsze są moim zdaniem rzeczy najmniej wyszukane, ale to zwykle tak już jest, że prostocie jest najbliżej do piękna.

Czytaj więcej »

Śmigacz nad Wisłą

2011-05-02T15:08:00.001+02:00

Rybitwy latają inaczej niż mewy. Są lżejsze i częściej korzystają z dużej powierzchni swych skrzydeł. Trudno je pomylić z mewami, a jednak zazwyczaj ludzie pokazując na nie, wołają: Mewa!

Galeria nieobecnych: Japoneczka

2011-03-29T08:48:00.001+02:00

Inskrypcja na nagrobku:

ś.p. AWDZIA ZAJKO-FUKI

URODZONA 20 KWIETNIA 1890

ZMARŁA 10 GRUDNIA 1893

Kim była? Imię Awdzia – może od rosyjskiej Awdonii (Aвдоня)? (w spisach czasem jest Andzia, ale na nagrobku wyraźnie widać “w”). Trop rosyjski?
Aвдоня znaczy “wyznawczyni boga Jahwe”. (trop żydowski? – chyba jednak mocno naciągany)
Kim byli jej rodzice? Dlaczego ta maleńka Japoneczka znalazła się w Polsce? Pewnie pochodziła z mieszanego małżeństwa. Rodzice byli chyba zamożni, sądząc po ubraniu dziewczynki i fotografii nagrobkowej, która była droga. Do tego pokolorowana.
Chyba że jej autorem był Rosjanin Siergiej Prokudin-Gorski (1863-1944), który całe dorosłe życie poświęcił rozwijaniu fotografii kolorowej. Rosyjski ślad?
Nazwisko “Zajko” pojawia się czasem w Polsce. Czyżby jego nosicielami byli potomkowie tamtej rodziny?
No, a kim był autor tej pokolorowanej fotografii, jaki fotograf wykonał to cacuszko? Polak? Jakiś zakład w Warszawie?
Galeria nieobecnych kryje tyle zagadek. Smutnych, pięknych – samo życie.

Sójka warszawska ;)

2011-03-22T17:31:00.000+01:00

Warszawskie ptaszki

2011-03-09T12:54:00.000+01:00

Czapla siwa w locie

Bielik (?)

POSZUKUJĘ SPADKOBIERCÓW

2011-03-08T12:30:00.001+01:00

Poszukuję spadkobierców Jadwigi Meyer, z d. Michalak,

żony Przemysława

(zdjęcie z 1938 roku)

Z życia Orła Bielika czyli obiad niedzielny w towarzystwie

2011-03-06T17:04:00.001+01:00

Naszą uwagę zwrócił dziś polujący nad Wisłą bielik

Udało mu sie złowić sporą rybę

Wylądował z nią na wysepce, w nadziei, że ją sobie spokojnie skonsumuje

Ale wkrótce okazało się, że na jego rybę ma ochotę więcej zwierząt

Dlatego złapał rybkę w szpony i dał dyla

Żałowałam, że nie mam mocniejszego obiektywu

Pół-akcja GTWB: Rzeczywistość wirtualna (abstrakcja, witryny, odbicia i inne)

2011-03-06T00:49:00.000+01:00

Rzeczywistość wirtualna to bardzo pociągająca rzeczywistość. Zwykle jest tam wszystko o wiele ładniejsze od realu. Ale nie zawsze. Zawsze jednak jest to kawał historii – pod warunkiem, że się to zbierze do kupy. Trzeba by to było ustawić wg dat, odrzucić mniej ważne, poszukać ważniejszych. Moim zdaniem robota na miesiąc. No way! Ale przecież “to się kojarzy” nie tylko mnie – wam również! A zatem zapraszam do obejrzenia migawek z warszawskiej wirtualnej ulicy!

Te fotki to odpryski czasu. Kiedy je przeglądam, wracają wspomnienia. Czy to nie dziwne, że świat wirtualny budzi prawdziwe wspomnienia? Rodzi to pytanie: Co jest wirtualne, a co prawdziwe?

Tomasz Kowalski: wystawa w Muzeum Sztuki Współczesnej 2011

2011-03-04T13:30:00.001+01:00

Bardzo polecam: bezpretensjonalna sztuka z poczuciem humoru. Coś co ostatnio spotyka się rzadko. Nie znam się na teorii sztuki, odbieram sztukę oczami, uszami i nosem – można powiedzieć “fizjologicznie”. Ta wystawa wzbudziła w moich trzewiach dobre odczucia. Dla tych, co potrzebują bardziej wyrafinowanego omówienia ekspozycji cytuję oficjalną ulotkę Centrum dodawaną do biletów:

CYTAT:

Tomasz Kowalski      Kominiarz na dachu kościoła
Centrum Sztuki Współczesnej
Zamek Ujazdowski
29.01-10.04.2011
Galeria 1

Kurator: Stach Szbłowski

Kominiarz na dachu kościoła to pierwsza w Polsce obszerna instytucjonalna prezentacja sztuki Tomasza Kowalskiego (ur. 1984) - twórcy, który jest jedną z kluczowych postaci młodej generacji polskich artystów.
W opublikowanej w 2009 książce Jakuba Banasiaka Zmęczeni rzeczywistością, Tomasz Kowalski został umieszczony wśród artystów, których autor nazywa „nowymi nadrealistami". Sztuka Kowalskiego wpisuje się w zwrot ku wyobraźni, którego dokonało młode pokolenie polskich artystów pod koniec pierwszej dekady XXI wieku. Jednocześnie twórczość tego artysty od czasu głośnego debiutu w 2006 roku rozwija się jako osobny fenomen - wizualna rzeczywistość, której prawa, estetykę, ikonografię, kosmogonię i mitologię suwerennie dyktuje jej demiurgiczny autor.
Kowalski pojawił się na scenie artystycznej jako twórca anachroniczny; zdaje się być o wiele mocniej związany z nieliniowo przeżywaną przeszłością, niż z czasem teraźniejszym współczesnej sztuki. Dzieła Kowalskiego zdają się pochodzić z „innej epoki". Cóż to jednak za „inna" epoka? Na to pytanie trudno odpowiedzieć, bo artysta wciąga widza w niekończący się labirynt historycznych tropów, W jego sztuce brzmią echa XVI wiecznych Holendrów i manierystycznych kaprysów, Ensora i Wpjtkiewicza, międzywojennego surrealizmu, modernistycznych teatrów Oskara Schlemmera i Tadeusza Kantora, ale również polskiego folkloru, sztuki naiwnej czy zjawisk z peryferiów artystycznej ikonosfery dojrzałej nowoczesności - specyficznej wizualności „wczesnej" telewizji z lat 50. i 60., estetyki dawnego teatru TV, awangardowej animacji. Katalog inspiracji Kowalskiego zdaje się nie mieć końca; artysta odwołuje się do ahistorycznie rozumianej tradycji sztuki fantastycznej. Wkracza na wytoczone przez tę tradycję ścieżki wyobraźni i przeciera je dalej, podążając szlakiem własnych poszukiwań. Z tymi peregrynacjami splatają się eksperymenty formalne. Na jednym z biegunów twórczości Kowalskiego znajdują się figuratywne obrazy, wciajgające widza w gąszcz detali i w fantastyczne, baśniowe narracje, robiące wrażenie ilustracji do nie napisanych tekstów. Drugi biegun wyznaczają prace, w których przedstawienie zbliża się do granic abstrakcji, a materia dzieł emancypuje się i „gęstnieje", krystalizując się w postaci plastełinowych reliefów, asamblaży i obiektów.
Kowalski jest artystą ostentacyjnie teatralnym. Jego sztuka jest scenaj obrazy służą za kostiumy, obiekty funkcjonują jako rekwizyty, rzeźby budują scenografię, postaci z obrazów i rysunków stają się marionetkami w reżyserowanym przez twórcę spektaklu wyobraźni. To teatr szkatułkowy, wystawiający przedstawienie w przedstawieniu; spektaklem są zarówno wystawy Kowalskiego, jak i składające się na nie pojedyncze prace. Świat artysty jest tyleż sugestywny, co sztuczny; teatralność i sztuczność są kluczami do porządku imaginacji, snu, podświadomości. Do tych wymiarów nie ma bezpośredniego dostępu; aby w nie wkroczyć, trzeba je „odegrać", zainscenizować.
Na projekt w CSW złożą się prezentowane na wystawach w Berlinie, Wiedniu i Antwerpii prace Tomasza Kowalskiego z ostatnich dwóch lat oraz premierowe realizacje: asambłaże, reliefy, gwasze, tkaniny artystyczne, rzeźby oraz tytułowe słuchowisko “Kominiarz na dachu kościoła”. W tym mrocznym tekście - niejasnym i budującym słowem ciemny, malowany czernią na czerni obraz Kowalski wprowadza na scenę postać kominiarza. Tajemnicza i niepokojąca figura jest swoistym dyrygentem .wszystkich rodzajów czerni", który kieruje podmuchami dymu z komina; za batutę służy mu krawiecka igła. Kominiarz, rzemieślnik pracujący w ciemnej materii sadzy i czeluści, może być odczytany jako alegoria artysty, który poprzez czerń - ciemność - przechodzi „na drugą stronę palety barw", ku obrazowaniu tego, co niewidzialne i możliwe do zobaczenia wyłącznie zamkniętymi oczami. Jednocześnie igła, szczególny rekwizyt w ręku kominiarza, wiedzie nas do innej ważnej figury w narracji Kowalskiego. Jest nią alegoryczna postać krawca, a na całą wystawę można spojrzeć jak na fantasmagoryczny zakład krawiecki. W tym „zakładzie" powstaje wystawa jako przebranie", kostium dla dzieł sztuki, które w teatrze Kowalskiego zostają obsadzone w rolach pożądań, lęków, snów, tego, co wyobrażane i nie wypowiedziane.

Stach Szabłowski

Tomasz Kowalski urodził się w 1984 w Szczebrzeszynje. W 2009 roku ukończył malarstwo na krakowskiej   ASP.   Jest   malarzem,   rysownikiem,   autorem   rzeźb,   instalacji   dźwiękowych, współzałożycielem efemerycznych, eksperymentalnych grup Anna Dymna i Masters of the Universe. Mieszka i pracuje w Krakowie i Berlinie.

Galeria Nieobecnych: Kazimiera Anuszewska

2011-03-01T22:50:00.000+01:00

Portret zbiorowy

2011-03-01T09:21:00.001+01:00

Krzysztof Bednarski “Portret zbiorowy II”, 1980-2005

perplex, żeliwo

Wystawa w Muzeum Sztuki Współczesnej

Galeria Nieobecnych: Władysław Brzeziński

2011-02-28T09:42:00.000+01:00

Wystawy w Muzeum Sztuki Współczesnej (luty 2011)

2011-02-27T12:04:00.001+01:00

Dawno już tam nie byłam. A wyjątkowo warto, bo są aż 4 wystawy na raz. Zacznę od najgorszej. Każdą opiszę po trochu w moim starym-nowym blogu (bardziej osobistym) Gorzkie kosztele.

Mirosław Bałka, “Fragment” (15.01-3.04)
Christian Boltanski, “Les Archives du Coeur” (8.02-20.03)
Rzeczy budzą uczucia – wybrane narracje z kolekcji (do 10.04.2011)
rewelacja: Tomasz Kowalski, “Kominiarz na dachu kościoła” (29.01-10.04)

Że na te wystawy warto pójść, to pewne. Że warto sobie wyrobić własne zdanie – też pewne. Czas mija na nich tak szybko, że spędziliśmy tam 3 godziny nawet nie zauważywszy, kiedy, gdzie i jak. Teraz nie mam czasu pisać o tym więcej. Opiszę wrażenia dokładniej na blogu “Gorzkie kosztele”. Tu zachowuję kronikarską wstrzemięźliwość.

Galeria Nieobecnych: Waleria Madejska

2011-02-26T10:26:00.000+01:00

Powązki: ciężki kaliber czyli grobowce

2011-02-25T09:21:00.000+01:00

Galeria Nieobecnych: Kazimierz Saski

2011-02-24T22:38:00.001+01:00

Warszawskie wieżowce (Rondo ONZ)

2011-02-24T22:16:00.001+01:00

Egzotycznie… aż tu nagle…

2011-02-20T00:00:00.000+01:00

egzotyczny właściwy krajom obcym i dalekim, o odmiennym klimacie i osobliwych obyczajach; niezwykły, cudaczny, cudzoziemski, zamorski; pełen egzotyki.

Taką oto definicję egzotyki daje prof. Kopaliński. Jakże więc się ucieszyłam, gdy okazało się, że najnowszy temat akcji GTWB nie brzmi “Warszawa egzotyczna”, ale “Się rozglądam, a tu nagle…”

Ucieszyłam się, a jakże. Na chwilę, bo już po 30 sekundach zdałam sobie sprawę, że KLOPS. Nie rozglądam się ostatnio. Nie podglądam ludzi na ulicach warszawskich. Nie widuję dziwnych zjawisk, ani innych piorunów kulistych. W ogóle ostatnio coraz mniej zwracam uwagę na codzienność, bo pogrążam się w starożytności (osobistej i książkowej).

No to napiszę, o czym chciałam napisać. Znaczy wtedy, gdy miało być “egzotycznie”. Rozumowałam sobie tak: Jakaż to egzotyk w tej Warszawie być może w dobie Internetu, biur podróży i powszechnego błogostanu wydawniczego, gdy wystarczy wejść do księgarni, a już spadają na łeb kolorowe albumy o dalekich krajach?

No i miało być o egzotyce historycznej, o tym, jak wina do Polski sprowadzano. Jak je wypijano w piwnicy u Fukiera, jak w antałkach stały w głębokiej piwniczce, czekając na zutylizowanie przez warszawską bohemę.

No w związku z tym wpis miał być na blogu http://varsoviada.blogspot.com, bo tam zamieszczam wspominkowe notki o Warszawie.

Wyświetl cały album

No i już zaczęłam pisać, “się rozglądam, a tu nagle…” okazuje się, że mam pisać o czymś zupełnie innym. Niby że się rozglądam po Warszawie. No, to zajrzyjmy do moich fotek… Choć jak wiadomo, co nagle to po diable, szanowna społeczności GTWB.

No to nagle mieliśmy:

Widok miasta z mostu, gdy jechałam rowerem

I nagle złapał mnie deszcz na Starym Mieście

I nagle zachciało mi się zejść po Kamiennych Schodmach

I nagle kiedyś na Placu Zamkowym wylądowały porąbane anioły Mitoraja

Starałam się pisać o wszystkim, co mnie ciekawiło i spotykało w Warszawie nagle i nie-nagle, tymczasem okazuje się, że o wielu rzeczach nie napisałam!

O smoku wyrzuconym na trawnik nie napisałam…

O kwietnych ogrodach na Powązkach nie napisałam….

O prasie do bicia monet przed Mennicą Państwową nie napisałam…

O bezdomnym staruszku na przystanku nie napisałam…

Ani o ty, jak co dzień, co chwila zaskakuje mnie Warszawa swoimi kolorami, kontrastami, brzydota i pięknem.

No bo idę sobie, a tu nagle:

I świadomość polityczna staje na baczność…

I staje mózg, na myśl, że nowy Bond to już nie żaden Bond, tylko zwykły ponury thriller…

I rodzi się myśl, że jest tyle sposobów, by zrobić współobywatela w żabę…

I że w gruncie rzeczy nic się nie zmienia….

Nie zaskakuje…

Nie dziwi…

No i mogłabym tak bez końca. Bo cyfrówka w ręku, albo komórka, to broń obosieczna: można nimi zanudzić na śmierć, choć w chwili, gdy robimy zdjęcie, zawsze wydaje nam się, że jest niezwykłe.

“Się rozglądam, aż u nagle…” jest taką fotograficzną wersją “Łowię ryby, aż tu nagle…”. Szczupak jak słoń, płotka jak indyk: taaaka wielka.

I fota taaaka ciekawa, sie wydaje. A potem leży owa rzeczona fotka na jednym z zewnętrznych dysków i czeka na akcję GTWB, pod którą uda się może ją podpiąć, by wreszcie ją wydobyć z zapomnienia, otrzepać i powiesić w necie. A wtedy ktoś może kiedyś powie: “Surfuję sobie po necie, aż tu nagle…”:

Nie ten silny co silny, tylko ten co silniejszy!

Aaaa, inwazja różowych samochodów!

Ooo, zło czai się pod schodami!

Ech, świat zwariował!

Bo wziąwszy na zdrowy rozum, to wszystko trochę jednak zaskakuje:

Rzeczywistość miesza sie z fikcją!

Życie recenzuje sztukę!

Sztuka recenzuje życie!

A jaka w tym jest nasza rola? Nas, ciułaczy cyfrowych wspomnień i wrażeń? Czy powinniśmy je pokazywać, czy lepiej schować i poczekać, aż czas pokaże, które sie uratowały, bo że większość przepadnie, to wiadomo…

Więc idę sobie, rozglądam się, aż tu nagle: Pałac Kultury!

Masz babo placek (egzotyczny)

2011-02-11T14:21:00.001+01:00

GTWB przegłosowało egzotyczny temat i mam tytułowy placek, jako żem tytułowa baba. Trzeba będzie coś zachachmęcić. Najprościej byłoby walnąć kwiaciarnie. Latem to byłoby łatwo – ogródki, kebaby na świeżym powietrzu. Inostrońcy ogorzali na twarzy naturalnie i pod wpływem słońca. Ale zimą? Jakiej egzotyki oczekiwać od Warszawy w lutym? Nawet mrozu nie ma, by kwiaty na szybach malował… Może by tak do ZOO? Czyż nie są egzotyczne tygrysy?

Albo takie pigmejki?

Ale może to pójście na łatwiznę? Mam jeszcze kilka dni na przemyślenia. Tymczasem pozdrawiam z Austrii (zupełnie nie egzotycznej)

Nieodbrze, panie Bobrze….

2011-01-30T15:36:00.001+01:00

Dziś nie był dobry dzień na zdjęcia. Słońca ani widu, ani słychu. Na chwilę jakby wyszło trochę niebieskiego nieba, ale natychmiast rozlały się na nim szare chmurzyska. Zdjęcia robiłam moim nieodłącznym Samsungiem Jet.

Wisła opada, ale z rozlewisk woda spływa powoli.

Najwyraźniej głód wypędza bobry na żerowanie – to nowe ślady, powstały już po opadnięciu wody. Pięknie, jeszcze trochę, a będzie drewno na żeremie…

Znów Okrzei 5

2011-01-29T16:20:00.001+01:00

Tym razem fotka zrobiona zabytkowym Kodakiem Duaflex III. Zależało mi na zdjęciu odboju, bo już od jakiegoś czasu zbieram ich “portrety”. Lavinka napisała, że najbardziej lubi te w kształcie krasnali. To prawda, przypominają dobre skrzaty, które dawniej pilnowały dobrobytu domostwa. W niektórych skrzaty są do dnia dzisiejszego, podobnie jak inne symbole lepszych czasów, tylko gdzie ten dobrobyt? Czemu te domy muszą tak wyglądać? Aż boli serce.

Ulica Okrzei 5

2011-01-28T18:39:00.001+01:00

Piękne stare bramy z malowniczymi odbojami. Mało kto z młodych ludzi wie, do czego służyły odboje. A było to urządzenie, które chroniło ściany bramy przed rozwaleniem, gdy na podwórko wjeżdżał wóz, najczęściej z węglem. Jeśli mieścił się między odbojami po obu stronach, to zwykle udawało mu się nie zadrapać bramy. Ech, wszystko mieli obcykane ci nasi przodkowie…

Młociny 23-01-2011 (2)

2011-01-26T07:43:00.000+01:00

Zdjęcia komórką

Młociny (23 01 2011) cz. 1

2011-01-24T12:20:00.001+01:00

Zdjęcia telefonem

Pan Guma w oku starego Kodaka

2011-01-22T14:30:00.001+01:00

Pan Guma na Pradze

Kodak Duaflex,

skan odbitki ze skanu kliszy [:)] BW 400 ISO

Odchodząca warszawa: bye bye Praga!

2011-01-21T10:29:00.000+01:00

Praga się modernizuje, odnawia, burzy i buduje. Przy okazji znikają stare elewacje, odboje w bramach i różne inne “przeżytki”. Jak zwykle mam mieszane uczucia – jak w tym dowcipie o teściowej, która w moim Porsche spadła w przepaść. No bo niby dobrze, że znika syf, brud i zaniedbanie. Z drugiej jednak strony przy okazji wielkich porządków usuwa się ślady przeszłości. Chodzę sobie po Pradze i fotografuję moimi starymi analogami. Wyglądam trochę jak z innej epoki – no bo też trochę z innej epoki jestem.

XXXIX GTWB – Miejsca straszne, ale czy opuszczone?

2011-01-20T10:17:00.001+01:00

W Warszawie już tak jest, że straszne miejsca rzadko są naprawdę opuszczone. Zawsze można tam znaleźć albo bezdomnych, albo… fotografów.

Najpierw mamy więc starą, wypaloną fabrykę na ulicy… Krowiej. Czy wiedzieliście, że w Warszawie jest ulica Krowia? Fabryczka zdecydowanie jest zamieszkała, choć straszna od czasu wypalenia…

To kiedyś musiał być piękny budynek. Że też dawniej budowniczy fabryk starali się również kłaść nacisk na szczegóły. To mnie zawsze zachwyca. Muszę kiedyś pojechać do Łodzi. Znam ją tylko z “Ziemi obiecanej” Wajdy.

Wyświetl cały album

Fabryczka tętni życiem, domyślam się, że głównie nocą. Gdy robiłam te zdjęcia, spotkałam innego fotografa, który jednak pstrykał dom na przeciwko, na Ulicy Okrzei – starą przedwojenną kamienicę, bardzo zaniedbaną, ale ze śladami dawnej świetności (czy raczej dawnego kunsztu, o którym wspomniałam już wyzej).

Potem skoczyłam na Pragę, bo czas leci, a tam sie ciągle cos remontuje i wymienia stare na nowe, jak wiadomo, nie zawsze z zachowanie poszanowania dla historii. Poznałam przy okazji pewnego miłego pana – Pana Gumę! Stał w tym samym miejscu, gdy Pragę opuszczałam.Nawet nie wziął 2 zł za popilnowanie samochodu! Podobno stoi tak całe życie.

Na Pradze zawsze coś się znajdzie strasznego, można powiedzieć, że znajdzie się tam na.. bank!

No, ale to zwykła złośliwość. Pewnie w dzień powszedni praca wre i tylko w sobotę wygląda na opuszczony. A może kredytobiorcy nie dopisują i tak już zostanie na zawsze?

No i rudera na Środkowej. To piękna ulica – na niej czas działa cuda – oczywiście z punktu widzenia XXXIX akcji GTWB, bo może mieszkańcy Środkowej tych zmian za błogosławione nie uważają.

Kochani! Stara Warszawa odchodzi, a nowi architekci nie oferują jej zbyt wiele.

Nawet jeśli niektórzy ludzie stoją po śmierci (jak Pan Guma), to domy umierają stojąc.

Śmierć starego domu umniejsza mnie, bowiem jestem zespolona z moim miastem.

Przeto nigdy nie pytaj, komu bije dzwon – bije on tobie.

Foty wykonano aparatem analogowym Nikon FG20

z obiektywem szerokokątnym i zoomem marki Rokinon.

KOCHAM ANALOGI!

Nocą domy sie złoca…

2011-01-15T10:26:00.001+01:00

Warszawskie kocury

2011-01-13T08:37:00.000+01:00

Pałacyk na Chłodnej

2011-01-12T08:33:00.000+01:00

Zdjęcia sprzed 2 lat. Niewiele sie zmieniło.

Warszawskie kontrasty (1)

2011-01-11T08:22:00.001+01:00

Jesienne reminiscencje

2011-01-08T17:51:00.000+01:00